Na grubie fajnie jest. Spotkani z grubiorzym.

298

Z poczontkiem grudnia, w dziyń przed wielkim świyntym na całym naszym Ślonsku – Barbórkom, łodwiedzioł świetlico klas drugich fest gryfny grubiorz – panoczek – Robert Radecki, tatulek naszyj szwarnyj szkolorki Basi.

Pokozoł nom fest wiela fajnych rzeczy – swoja czopka z biołym pióropuszym (łod sztajgra), zocny ancug z dystynkcjami, szabelka. Pedzioł, co to je żelozko, a co pyrlik. Łopisoł zwyczaj skokanio przez skórka, kiery to muszom blank młodzi grubiorze zaliczyć, żeby się mogli mianować rychtyk grubiorzami.

Dziecka nasze były strasznie dociyrne, sztyjc kieryś rynka wyciongoł i się ło coś pytoł. Momyntami nasz gość som nie wiedzioł kierego bajtla zapytać. A pytali sie dziecka ło szola – wiela na dół zjyżdżo, ło szczury na dole, ło kolejka, kiero wozi chopów pod ziymiom no i czy to je prowda, że baby tyż mogom robić na dole.

Fajnie się godało, ale w końcu cza iść ku chałupie. Nasz zocny gość doł swoji dziołsze Basi i jej kamratce tytka z maszkietami do podzielynio, Siostrziczka nasza dostała szekulada do podzielynio, no i piykno figurka św. Barbary.